Και οι δύο, επέμειναν λίγο παραπάνω να πουλάνε ως προϊόν τον εαυτό τους. Σε ελαφρώς απεγνωσμένες πόζες που απευθύνονται αποκλειστικά στο κοινό κουτσομπολίστικων περιοδικών. Όμως, λόγω της παρουσίας πολλών κολάκων γύρω τους, δεν κατάλαβαν ότι ακόμα και αυτό το κοινό, έχει ένα όριο βαρεμάρας. Που αν το ξεπεράσεις με ισχυρές δόσεις από «τίποτα», σε εκδικείται. Και θα απαιτήσει από σένα ένα πιο συναρπαστικό show: Την θεαματική πτώση σου.
Προς τον κωμικό θιασάρχη που καταχρηστικά αποκαλούσαμε πρωθυπουργό,
Σε βλέπω να περπατάς κορδωμένος στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά οι προθέσεις σου είναι τόσο φανερές που βγάζουν μάτι. Ελπίζεις ότι οι ψηφοφόροι σαν αγράμματες τηλεθεάτριες μεσημεριανάδικων θα σε καμαρώσουν σαν καλό οικογενειάρχη, θα πουν ένα «καλός είναι μωρέ, κοιτά τι γλυκά που είναι τα παιδάκια του» (ναι, μέχρι και αυτά χρησιμοποιείς ξεδιάντροπα τελευταία), θα τα ξεχάσουν όλα και τελικά θα σε ψηφίσουν.
Φαντάζομαι το επικοινωνιακό σου επιτελείο, να συσκέπτεται και να αποφασίζει ενθουσιασμένο, ότι «ναι, αυτή είναι μια υπέροχη τελέυταία πινελιά στην προεκλογική εκστρατεία»! Το Μουσείο της Ακρόπολης συμβολίζει την περήφανη Ελλάδα, άρα στο μυαλό κάποιων ηλίθιων, θα μεταδώσει (σαν ιό) κάτι από τον συμβολισμό του και στον Κώστα «καμμένο χαρτί» Καραμανλή. Ναι, για τόσο μαλάκες μας περνάνε. Μόνο που μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο καιρό ή λίγους για πολύ καιρό. Αλλά όχι όλους για πάντα. Και τελικά, αυτή είναι η μοίρα κάποιου σαν εσένα, που επί 5 χρόνια σπατάλησες με θεατρινισμούς, τις ευκαιρίες είχες να κάνεις κάτι χρήσιμο: Να τελειώσεις μέσα σε ένα πυροτέχνημα επικοινωνιακής γελοιότητας. Κάνοντας show για τις κατώτερες μορφές ζωής αυτής της χώρας: Αυτούς που αντί για πρωθυπουργό θα ψηφίσουν οικογενειάρχη. Τους μικροαστούς που βλέπουν Φαίη Σκορδά.
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: Δεν σε κατηγορώ που δεν τα κατάφερες. Κι εγώ δεν έχω καταφέρει πολλά από αυτά που θα ήθελα. Η διαφορά είναι ότι εσύ, προσπαθούσες συστηματικά να μας πείσεις ότι κάνουμε λάθος και δεν θέλουμε να δούμε ότι τα κατάφερες! Και ότι είμαστε ανεύθυνοι αν πιστέψουμε τα μάτια μας και όχι εσένα. Σαν μικροαπατεώνας ιδιοκτήτης γκαρσονιέρας που προσπαθεί με λαμογιές να πείσει τους υποψήφιους ενοικιαστές ότι δεν στάζει το ταβάνι, έστω κι αν οι σταγόνες πέφτουν πάνω τους.
Ε, αυτά τα 5,5 χρόνια παπαρολογίας και πόζας, δεν σου τα συγχωρώ. Για την πλήρη νομιμοποίηση της αερολογίας και του παραλογισμού που επέβαλες. Και μάλιστα προς ένα λαό που είναι επιρρεπής στο αυτοπαραμύθιασμα. Που έχει εφεύρει τη φράση «πρώτος στην καρδιά μας» προκειμένου να μην αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, αλλά να μείνει για πάντα οχυρωμένος στο δικό του παράλληλο σύμπαν. Ε, σε αυτό το αυτοκαταστροφικό χαρακτηριστικό πόνταρες τόσο καιρό. Και απέδειξες ότι μπορεί κάποιος ανίκανος μέχρι και πρωθυπουργός να γίνει, με την παπαρολογία.
Και να πείς ότι περιμέναμε από σένα κάτι φοβερό; Ετσι κι αλλιώς, είχαμε μειώσει τις απαιτήσεις μας στο ελάχιστο. Το μόνο που σου ζητούσαμε ήταν να μην υποτιμάς τη νοημοσύνη μας. Γι’ αυτό και τσατίζομασταν κάθε φορά που έπαίρνες το ύφος ότι δήθεν προσπαθείς και ότι «με λίγη δουλειά ακόμα» (ε;;;;) θα τα καταφέρεις»! Sorry, αλλά αυτό περνάει μόνο σε κάτι λαϊκές μεσημεριανές εκπομπές. Όμως τουλάχιστον απαιτείς από τον πρωθυπουργό σου, να μην σε θεωρεί τέτοιου είδους τηλεθεατή. Δηλαδή να μη συμπεριφέρεται σα να είναι ο Αρναούτογλου. Αντιθέτως εσύ, το μόνο που έκανες ως πρωθυπουργός, τόσα χρόνια, ήταν να παριστάνεις τον Αρναούτογλου! Που προσπαθεί να κρατήσει την θεαματικότητά του βγάζοντας κάθε τόσο την καινούρια του «Νατάσσα» στη γύρα. Και αυτό σε έκανε ακόμα πιο αστείο.
Γι’ αυτό σε κατηγορώ λοιπόν. Δίοτι έκανες το χειρότερο που θα μπορούσες τα τελευταία 5 χρόνια: Έγινες φτηνή τηλεόραση. Νόμιζες ότι αντί να μου μιλήσεις κανονικά, μπορείς να κάνεις «επικοινωνία» μαζί μου. Με αποτέλεσμα, να ακούγεσαι σα να απευθύνεσαι αποκλειστικά σε καθυστερημένους. Γιατί οι άνθρωποι είναι πιο έξυπνοι από αυτούς που αντιμετωπίζεις στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Οι πραγματικοί άνθρωποι, δεν είναι «Sims» ή κάποιο άλλο «Shoot ‘em up» από αυτά που συνηθίζεις να παίζεις. Στον πραγματικό τρισδιάσταο κόσμο, δε μετράει μόνο αυτό που δηλώνεις στο χειριστήριο. Μετράει το «πώς» το κάνεις. Και μόνο το γεγονός ότι τόσα χρόνια με περνούσες για αγράμματη γριούλα, από αυτές που έρχονται και σου φιλάνε το χέρι στις περιοδείες, δείχνει ότι είσαι άσχετος. Διότι εμάς έπρεπε να κερδίσεις. Τους νοήμονες ψηφοφόρους. Ενώ αν χάσεις τον νοήμονα ψηφοφόρο, θα οχυρώνεσαι όλο και περισσότερο στους βλάκες. Και μετά και οι βλάκες θα σε παίρνουν χαμπάρι και τότε εσύ θα περιορίζεσαι στους ακόμα πιο βλάκες. Και μετά στους ακόμα πιο βλάκες. Μέχρι να καταλήξεις στους πραγματικά καθυστερημένους. Μόνο που έτσι το χάνεις οριστικά το παιχνίδι. Γιατί δεν μπορείς να ανακάμψεις, όταν η βάση των υποστηρικτών σου είναι αποκλειστικά οι «ακολουθητές» και οι «τηλεθεατές» της ζωής.
Και φυσικά, όσο περισσότερο βυθιζόσουν τόσο περισσότερο καταλαβαίναμε ότι αντί για πρωθυπουργό, έχουμε μια τηλεπαρουσιάστρια. Διότι αυτό που προδίδει έναν αγράμματο επαγγελματικά άνθρωπο σαν εσένα, έναν άνθρωπο που δεν έχει μανατζάρει ποτέ, κανέναν στη ζωή του, είναι ότι αρκείται στη διαβεβαίωση «προχωράμε». Σε μια σύσκεψη (π.χ. ενός υπουργικού συμβουλίου) ή κατά τη διάρκεια ενός project, αυτός που έχει μια μίνιμουμ εμπειρία, ξέρει ότι η ουσία είναι το follow up. H διευκρινιστική ερώτηση: «πώς προχωράμε; Ποιά είναι τα επόμενα βήματα; Έχεις προβλέψει τις αναποδιές»; Γιατί υπάρχουν χιλιάδες αναποδιές όταν προσπαθείς να φέρεις εις πέρας ένα project. Εσύ πάλι, ποτέ δεν ρωτάς «πώς» προχωράει κάτι. Σου αρκεί απλώς η πληροφορία ότι προχωράει «στην σωστή κατεύθυνση». Γι’ αυτό και δεν έχεις πετύχει απολύτως τίποτα. Όταν δηλαδή έλεγες π.χ. «είμαστε στη σωστή κατεύθυνση για τον έλεγχο της ακρίβειας» στην πραγματικότητα μπερδεύεις την πρόθεση με την μέθοδο. Ναι, ασφαλώς και θέλεις να ελέγξεις την ακρίβεια. Αλλά οι κυβερνήσεις όπως και οι επαγγελματίες, δεν ολοκληρώνουν το έργο τους με προθέσεις. Το ολοκληρώνουν με πρακτικά αποτελέσματα.
Βλέπεις λοιπόν ότι όταν δεν έχεις κατεύθυνση και στόχο, αφήνεις μια ολόκληρη χώρα να διαλυθεί. Οταν δεν υπάρχει όραμα, ο καθένας είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Γιατί τότε μπαίνουν στο παιχνίδι τα λαμόγια και οι μέτριοι. Και ποτέ άλλοτε δεν είδα τόσους μέτριους και τόσα λαμόγια να επικρατούν παντού, όσο τα τελευταία χρόνια. Ποτέ δεν είδα τόσες αδικίες να μένουν ατιμώρητες. Τόσους Στυλιανίδηδες να ποζάρουν δικαιωμένοι.Τόσες έκτακτες εισφορές, από αυτές που πληρώσαμε όλοι εμείς που δουλεύουμε και ξεσκιζόμαστε καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα, να γίνονται κρατικές διαφημίσεις για τον Τράγκα και να μετατρέπονται σε Cayenne. Ναι. Κάθε φορά που ένας βλάχος με φρέσκο Cayenne που φώναζε «έχω βρει άκρη στο δημόσιο» με έκλεινε στο φανάρι και με κοίταζε σε στυλ «ό,τι και να κάνεις, έχω κολλητό στο Υπουργείο, οπότε μην μπαίνεις στον κόπο», εσένα έβριζα. Γιατί όπως με κλανιές δεν βάφονται αυγά, έτσι και με θετρινισμούς δεν φτιάχνονται χώρες. Αντίθετα διαλύονται. Και εσύ μέσα σε 5 χρόνια, κατάφερες να πετύχεις τη χειρότερη Ελλάδα που έχω δει τα τελευταία 30 χρόνια. Με τους ανθρώπους της εθισμένους στο «γιατί όχι;», να αλληλοσπαράσσονται.
Το σύστημα λοιπόν κατέρευσε σαν παράγκα που την έχεις κολλήσει με σάλιο. Και όταν το σάλιο στεγνώνει, αρχίζουν τα κομμάτια να πέφτουν όλα μαζί. Για να στο πω απλά: Η εικόνα της κυβέρνησής σου, ήταν η τυπική εικόνα της ομάδας που είτε δεν έχει προπονητή, είτε ο προπονητής είναι ένα φαιδρό υποκείμενο που δεν το υπολογίζει κανείς: Οι παίκτες παίζουν από μόνοι τους τη μπάλα που ξέρουν, αλλά παίζουν ο καθένας για την πάρτη του, με αποτέλεσμα η ομάδα να μην μπορεί να σταυρώσει επίθεση. Ο ένας παίζει δεξί εξτρέμ επειδή έτσι του έκατσε, ο άλλος είναι στη σέντρα και περιμένει να του έρθει η μπάλα. Και να πεις ότι έχεις και κανένα παίκτη που μπορεί να πάρει το παιχνίδι επάνω του; Γεμμάτο Καραπιάληδες είναι το γήπεδο. Γιατί μόνο οι πιο άχρηστοι, είναι πρόθυμοι να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, προκειμένου να γίνουν για λίγο υπουργοί. Λες και έχει καμμιά αξία να είσαι υπουργός σε μια τέτοια κυβέρνηση. Μάλλον ντροπή είναι.
Οπότε μπορείς να λες ό,τι θέλεις και να κάνεις όσα επικοινωνιακά διαγγέλματα θέλεις. Βλέπεις, η επικοινωνία είναι χρήσιμη, μόνο όταν έχεις κάτι να επικοινωνήσεις. Αν το μόνο σου όραμα είναι «αχ, μην πέσουμε στις δημοσκοπήσεις», στο τέλος καταλήγεις να μαζεύεις τα απόνερα. Γιατί όπως ξέρεις, το πολιτικό κόστος είναι σαν τις δόσεις στις κάρτες. Αν αποφεύγεις συνέχεια να πληρώσεις τις δόσεις, στο τέλος σε πάνε στα δικαστήρια και το πληρώνεις ολόκληρο με τη μία. Και επιπλέον δεν σου ξαναβγάζουν κάρτα, γιατί είσαι πλέον αναξιόπιστος.
Ό,τι δηλαδή σου συνέβη τώρα.
Αντε Γειά,
Νίκος Ζαχαριάδης
ΥΓ.1: Στις φωτογραφίες έγινε ειδικό crop ώστε να μη φανούν τα πρόσωπα των παιδιών του πρωθυπουργού. Αυτά δεν φταίνε σε τίποτα.
ΥΓ.2: Το κείμενο αυτό, είναι αφιερωμένο στον παππού Νικήτα που πέθανε σήμερα το μεσημέρι στα 88 του, έχοντας μια σφαίρα στον πνεύμονα από τότε που είχε ανέβει στο βουνό. Και που περίμενε ότι αυτές τις εκλογές «θα καταλάβουν όλοι επιτέλους τα ξεδιάντροπα ψέμματα της κυβέρνησης».
Ολοκληρώθηκε επίσημα χθες η προεκλογική περίοδος με την διοργάνωση μιας μεγαλειώδους τελετής λήξης της δεξιάς διακυβέρνησης στον Πεδίον του Άρεως. Ο ακαταλληλότερος πρωθυπουργός της χώρας Κώστας Καραμανλής ερμήνευσε αποσπάσματα από ομιλίες του καλύπτοντας χρονικά μια ευχάριστη για εκείνον, αλλά δυσάρεστη για όλους τους Έλληνες, 5ετούς κυβερνητικής(?) θητείας.
Η συγκλονιστική σε μέγεθος και παλμό τελετή λήξης δεν θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία αν δεν βοηθούσαν με όλες τους τις δυνάμεις οι εθελοντές της ΟΝΝΕΔ και οι αγροφύλακες. Οι τελευταίοι μάλιστα παρατώντας τους αγρούς και τα λαγκάδια κυνηγούσαν στα στενά τις πόλης με το δίκαννο ανυποψίαστους πολίτες και τους υποχρέωναν να συμμετέχουν στην τελετή κρατώντας σημαίες της ΟΝΝΕΔ για να κάνουν μπούγιο στις κάμερες.
Νέοι και νέες ΟΝΝΕΔιτες ντυμένοι με ερυθρά T-shirt κολυμπούσαν με άνεση ανάμεσα σε μια γαλάζια λαοθάλασσα τσιμπώντας με καρφίτσες όσους έπιαναν να κοιμούνται ή να τρώνε σουβλάκια κατά την διάρκεια της ομιλίας του δυσάρεστου-πάντα κατά δήλωση του- ηγέτη.
Διακριτική ήταν η παρουσία της Αρχιεπισκοπής καθώς στα εντυπωσιακά πλάνα ένα λάβαρο της ανέμιζε περήφανα θυμίζοντας σε όλους του θεατές ότι η μαλακία ορισμένων απλά δεν έχει όρια. Ο εκπρόσωπος προπαγάνδας της ΝΔ κύριος Γιώργος Κουμουτσάκος -με το όνομα- έσπευσε να δηλώσει ότι η σημαία δεν ήταν της Αρχιεπισκοπής αλλά της ΑΕΚ και χρησιμοποιήθηκε για να σπάσει την μονοτονία του γαλάζιου στα τηλεοπτικά πλάνα.
Την τηλεοπτική κάλυψη της τελετής πραγματοποίησαν συνεργεία της ΥΕΝΕΔ ενώ την μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο γνωστός συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης που κάνει ότι μπορεί ο άνθρωπος για να καταστρέψει το μοναδικό ταλέντο που διαθέτει.
Ο πρωθυπουργός φανερά συγκινημένος από το άσκοπο αυτού του σαματά σε μια αποστροφή της ομιλίας του αφιονίστηκε και άρχισε να ανεβαίνει οκτάβες . Δυστυχώς η φωνή του τον πρόδωσε και έσπασε θυμίζοντας τον μεγάλο μας τραγουδιστή Βασίλη Καρά μετά από τρίωρο πρόγραμμα σε σκυλάδικο.
Η τελετή ολοκληρώθηκε όταν ένα εκτυφλωτικό φώς θάμπωσε το σύμπαν. «Θαύμα θαύμα» ανέκραξαν πιστοί μουτζαχεντίν της δεξιάς για να διαπιστώσουν λίγο αργότερα ότι ένας εκνευρισμένος Βαγγελας Μειμαράκης έπαιζε με κάτι διακόπτες.
Στην σκηνή ανέβηκαν εντυπωσιασμένα παιδάκια που σε καμία περίπτωση δεν τόλμησαν να πλησιάσουν τον ιδρωμένο ομιλητή. Εκείνος τα πήρε στο κρανίο και με απαράμιλλο στυλ τα κυνηγούσε να τα πιάσει να τα χαϊδέψει. Το κατάφερε.
Στο τέλος η περιοχή της συγκέντρωσης βομβαρδίστηκε με χιλιάδες βεγγαλικά που ταιριάζουν στα ηχητικά Σπανουδάκη θυμίζοντας στους θεατές της εκδήλωσης τον τρόπο που κυβερνούσε 5 χρόνια τώρα ο ταλαιπωρημένος πρωταγωνιστής της βραδιάς: Με σεμνότητα και ταπεινότητα.
Δεν είχα προλάβει ακόμη να επεξεργαστώ το SMS του “Papatemelis” και να ερμηνεύσω την σημασία του (πιστεύω ότι τα προεκλογικά SMS των υποψηφίων πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε λίγο γκομενικά, φαντάσου ότι είσαι η Κάρι και αναρωτιέσαι “τι να εννοεί τώρα μ’ αυτό ο Mr.Big”), όταν ξαναέπεσα πάνω του. Κυριολεκτικά. Για την ακρίβεια γλίστρισα. Στηρίχθηκα στον τοίχο για να μην σκάσω στο πεζοδρόμιο και κοίταξα κάτω να δω τι παραλίγο να προκαλέσει την πτώση μου, ελπίζοντας να είναι σκατά. Δυστυχώς ήταν ένα προεκλογικό flyer. Στο πατημένο ιλουστρασιόν χαρτί, η εικόνα του Παπαθεμελή, στην κλασική πόζα 3/4 που προφανώς πιστεύει ότι τον κολακεύει, ατενίζει το μέλλον με εμφανή ανησυχία στα μονίμως υγρά γαλάζια μάτια του. Δίπλα του το σύνθημα “Κοντά στή φθορά καί τή διαφθορά”. Μπερδεύτηκα και ξανακοίταξα καλύτερα. Χε χε, δεν γράφει “κοντά”, χαζούλη, γράφει “Κόντρα” – “Κόντρα στή φθορά καί τή διαφθορά”. Τα υπόλοιπα ήταν σωστά – οι μονοσύλλαβες λέξεις τονίζονταν, σε πείσμα της σύγχρονης ελληνικής γραμματικής, την οποία ο Παπαθεμελής προφανώς θεωρεί μειοδοτική. Μα, για στάσου: κανονικά, εφ’ όσον θέλει να κάνει ένα γλωσσικό statement, δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί και το τελικό “ν”, το οποίο έχει θυσιαστεί κι αυτό στο βωμό της εθνικής προδοσίας; Κανονικά, δεν θα έπρεπε να γράφει “Κόντρα στήν φθορά καί τήν διαφθορά”; Αν αυτό δεν είναι έλλειψη συνέπειας, δεν ξέρω τι είναι. (Κι αυτό πρέπει να είναι το περισσότερο που ασχολήθηκε κάποιος με τον Στέλιο Παπαθεμελή σ’ αυτές τις εκλογές).
Στην πραγματικότητα, κάτω από το τελευταίο διαφημιστικό της Νέας Δημοκρατίας, κρύβεται ένα απεγνωσμένο κρυφό μήνυμα. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός, αιχμαλωτίστηκε παρά τη θέλησή του από νεοδημοκράτες σε ένα γραφείο και υπό την απειλή όπλου αναγκάστηκε να διαβάσει ένα κείμενο. Η εκδοχή αυτή, εξηγεί γιατί το ύφος του είναι τόσο πονεμένο: Διότι προσπαθεί να στείλει κωδικά μηνύματα. Που με μια πρόχειρη αποκωδικοποίηση, είναι κάπως έτσι:
Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η διακαρναβαλική παντομίμα που οργάνωσε η ομάδα επικοινωνίας του πρωθυπουργού. Ένα υπέροχα λοβοτομημένο κοινό που ονομαζόταν «Ηλιούπολη»-δανεισμένο από το πλατό της νέας εκπομπής της Αννίτας Πάνια «Ζαμανφού»-βοήθησε τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να ξεδιπλώσει το αστείρευτο ταλέντο του στο γνωστό παιχνίδι.
Λίγο πριν ξεκινήσει η τηλεοπτική κάλυψη στο κοινό χορηγήθηκε με την μορφή πορτοκαλάδας ισχυρό κατασταλτικό-μυοχαλαρωτικό φάρμακο δια παν ενδεχόμενο για να μην βρεθούν προ εκπλήξεων. Ο γνωστός επικοινωνιολόγος Γιάννης Λούλης σημείωσε ότι αυτό συνέβη καθώς είναι γνωστό ότι οι άρρενες θαυμαστές του πρωθυπουργού μόλις τον αντικρίσουν, του ορμούν καρπαζώνοντας τον, ενώ οι γυναίκες θαυμάστριες γαντζώνονται και κρέμονται από τα μάγουλα του κάνοντας «κούνια-μπέλα» γεγονός που δεν θα βοηθούσε το προφίλ του υπεύθυνα δυσάρεστου(sic) πολιτικού (?) που δοκιμάζει σε αυτές τις εκλογές. Ωστόσο υπήρξαν κάποιες παρενέργειες καθώς κατά την διάρκεια του εγχειρήματος πολύ «ζαμανφουτίστες» είχαν τρελαθεί στη φαγούρα και ξυνόντουσαν αδιακρίτως.
Ο κύριος Καραμανλής κλήθηκε να απαντήσει εξαιρετικά δύσκολες ερωτήσεις που έθεταν άτομα που κατά δήλωση τους κάποτε(?) ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία. Ενδεικτικά αναφέρω τις 5 πιο δύσκολες:
- Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό?
- Το πεπόνι σας πέφτει βαρύ το βράδυ?
- Αν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής μαζί με 9 ηγέτες της Ευρώπης δεν μας είχε βάλλει στην ΕΟΚ και έμπαινε η Τουρκία ποια θα ήταν η θέση μας σήμερα?
- Πότε φιλήσατε για πρώτη φορά την Νατάσσα?
- Ο Βαγγέλας Μειμαράκης είναι εμβολιασμένος?
Την ερώτηση με την ΕΟΚ την έκανε ένας ηλικιωμένος κύριος που ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε ότι εργάζονταν σαν μπάτλερ του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ο πρωθυπουργός από τις μπούρδες που μοίραζε αφειδώς για απαντήσεις απόρησε και ο ίδιος που δεν του προσγειώθηκε κανένας προβολέας στο κεφάλι από τους χαροκαμένους συντελεστές της παραγωγής που ήταν υποχρεωμένοι να τον ακούν επί δυο ώρες συνέχεια.
Η παντομίμα-συνέντευξη τελείωσε ξαφνικά καθώς κάποιοι από το κοινό άρχισαν να ξερνούν όντας ζαλισμένοι από το άσκοπο και συνεχές πηγαινέλα ενός ανθρώπου που στα μάτια τους κάποτε συμβόλιζε την ελπίδα.
Όλα τα κρυφά μηνύματα που, σε κλάσματα δευτερολέπτου, περνά στον εγκέφαλό μας το υπογραφο-σποτ της ΝΔ και το υπογραφο-σποτ του ΠΑΣΟΚ! Ενα crash test με γνώμονα το σκεπτικό ότι ο άνδρας (πόσο μάλλον ο ηγέτης) πρέπει να ξέρει δύο πράγματα: Που να βάλει την υπογραφή του και που να τοποθετήσει το ντοσιέ ώστε να μη χυθεί ο καφές. Επίσης, πως να σηκωθεί χωρίς να πάθει λουμπάγκο κτλ.
Το σημειολογικά φορτισμένο γραφείο
Ο πρωθυπουργός υπογράφει το μέλλον της Ελλάδας καθισμένος στο κλασικό Βαραγγο-γραφείο του. Ο Γιώργος Παπανδρέου υπογράφει πάνω σε μια επιπλοσύνθεση νεοσέτ , (πρώην πάγκος από πανηγύρι) και σηκώνεται μάνι-μάνι, επειδή οι καρέκλες είναι από αυτές τις πλαστικές που πονάνε. Ετσι διαψεύδεται ο ισχυρισμός της Δεξιάς, ότι το ΠΑΣΟΚ μεταδίδει ψεύτικες ελπίδες για την πορεία της οικονομίας.
Η πένα και η πενία
Η κόντρα για το «πού θα βρείτε τα λεφτά;» συνεχίζεται. Ο Γιώργος χρησιμοποιεί ένα απλό bic στυλό. Ο Κώστας υπογράφει με μια πολυτελή πένα, που όμως δεν του κόστισε τίποτα γιατί είναι από αυτές που όλο και κάποια θεία φέρνει δώρο στη γιορτή μας (άγνωστο αν η συγκεκριμένη θεία θυμήθηκε να αγοράσει μελανάκι, γιατί συνήθως ξεχνάνε).
Το φιλί που ήθελε να κόψει το ΕΣΡ
Ο πρωθυπουργός ξεχύνεται στο πλήθος. Ένας ενθουσιώδης θαυμαστής-grouppie τον αρπάζει και τον φιλάει. Ο Κώστας διστάζει αλλά μετά χαλαρώνει και αρχίζει να απολαμβάνει, καθώς ο λυσσάρης ψηφοφόρος χώνει τη γλώσσα του στο αυτί του.
Ο Γιώργος Παπανδρέου σκύβει για να φιλήσει μια κυρία η οποία, ενώ είναι όλοι όρθιοι και ουρλιάζουν, εκείνη παραμένει καθιστή (λεπτός υπαινιγμός ότι πρόκειται για ΑΜΕΑ που κάθεται σε καροτσάκι-εκτός και αν είναι από αυτές τις τεμπέλες που δεν σηκώνονται ούτε στο «Πάτερ Ημων»). Και στα δύο σποτ, είτε με την ομοφυλοφιλία είτε με την αναπηρία, είναι εμφανείς οι υπαινιγμοί στον Παπακαλιάτη.
Πάμε Ντόλυ!
Ο Γιώργος Παπανδρέου, σπάει τη σιωπή του και εν μέσω επευφημιών λέει: «Πάμε!» (σ.σ. υπήρχε και η πρόταση να πει: «Λαέ έλα, θα κάνουμε μπανάνα»). Παράλληλο στιγμιότυπο στο σποτάκι της ΝΔ δεν βρήκαμε διότι ένα σποτ με τον Καραμανλή και να υπογράφει, και να σηκώνεται, και να χαιρετάει τον κόσμο και να μιλάει, δεν θα ήταν σποτ, θα ήταν ταινία δράσης.
Πάλι καλά πάντως που δεν χρειάστηκε να ψάξουμε πολύ μακριά. Μετά το διαφημιστικό της ΝΔ εξετάσαμε το τρέιλερ του Αντ1 για το X-Factor, όπου ο Σάκης βγάζει το γυαλί και-πάλι εν μέσω επευφημιών- λέει μόνο μια λέξη: «Ετοιμοι;». Ιδανικά, τα δύο τρέιλερ προβάλλονται εναλλάξ; «Ετοιμοι;» «Πάμε!» «Ετοιμοι;» «Πάμε!»
Ναι, μου ήρθαν και μένα SMS από τον PAPATEMELIS (sic) και από την EVA KAILI (“θα προτιμούσα να σας καλέσω προσωπικά, αλλά ο χρόνος είναι περιορισμένος!” – τι γλυκούλα!). Και ναι, μου έρχονται συνέχεια spam mail με την προεκλογική δραστηριότητα της Αγγελικής Τριαρίδου. Και ναι, έφτασαν στο ταχυδρομείο μου και σταυρωμένα ψηφοδέλτια (ο καλύτερος φίλος της αναλφάβητης γριάς) από τον Κωστή Χατζηδάκη (στο σπίτι) και από την Μαρία Δαμανάκη (στο γραφείο).
Είναι όμως στο twitter που ένιωσα πραγματικά ότι η ψήφος μου παίζει ρόλο: όταν μου απευθύνθηκε το εξής μήνυμα: @Nkfotakis I’m hoping to do good things for E STL when elected to Congress it’s part of my district.Check out www.voteforteri2010.com
Αποστολέας η ίδια η Teri Davis Newman, παντελώς άγνωστή μου, που δεν έχω ιδέα γιατί θεώρησε ότι ανήκω στους πιθανούς ψηφοφόρους της, στην περιφέρεια του Ιλινόι.
Διαβάζοντας πάντως τις προεκλογικές εξαγγελίες αυτής της τρελής αμερικάνας (για συντομία, θα χρησιμοποιούμε τον όρο “ρεπουμπλικάνα” που είναι συνώνυμος της περίφρασης “τρελή αμερικάνα”), για τους Κομουνιστές Κινέζους, την Κατάργηση της Εφορίας (yeah!) και όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι πόσο ξενέρωτη είναι η δική μας προεκλογική περίοδος, με μόνο τον Καρατζαφέρη να ξεστομίζει θεϊκά επιχειρήματα του τύπου: “εμείς χρωστάμε στην Ευρώπη; Η Ευρώπη μας χρωστάει 2500 χρόνια παιδείας!”
[...] Nixon, at least, was blessed with a mixture of arrogance and stupidity that caused him to blow the boilers almost immediately after taking command. By bringing in hundreds of thugs, fixers and fascists to run the government, he was able to crank almost every problem he touched into a mindbending crisis. [...] For now, we should make every effort to look at the bright side of the Nixon Adminstration. It has been a failure of such monumental proportions, that political apathy is no longer considered fashionable, or even safe, among millions of people who only two years ago thought that anybody who disagreed openly with ” the Government” was either paranoid or subversive.
FFear And Loathing In The Bunker, New York Times, 1/1/1974
Αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων και την προειδοποίηση ότι «Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση» στον Ant1, παίζει το σποτ της Νέας Δημοκρατίας, όπου διάφοροι βαριά μακιγιαρισμένοι πολίτες, «ρωτούν τον κ Παπανδρέου» για την κρίση. Μέχρι εδώ, καλά. Όταν όμως έρχεται η σειρά της Νέας Δημοκρατίας, να απαντήσει, δυστυχώς το κάνει γραπτώς. Και μετατρέπει τη γενική ενικού «της» σε αιτιατική πληθυντικού «τις»! Ιδού το screenshot:
Προφανώς, τα γαλάζια παιδιά που επιμελούνται την καμπάνια, βιάστηκαν τόσο πολύ να διοριστούν που δεν τελείωσαν το σχολείο. Και αυτό δεν είναι κακό. Κακό είναι να θεωρείς το «διεθνούς» πληθυντικό και την ίδια στιγμή να κατηγορείς τον αντίπαλό σου για ανεπάρκεια σε θέματα γλώσσας.
Απαραίτητη συμπλήρωση: Για να τελειώνουμε, ιδού το απόσπασμα σε video. Ρωτήστε κάποιον που ξέρει από photoshop να σας πει αν είναι δυνατόν να αλλάξεις γράμματα σε ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ φόντο. Εν πάσει περιπτώσει καταλαβαίνω την τσατίλα τους, αλλά sorry, είναι original. Και φυσικά κρατάω στα χέρια μου το DVD με την εγγραφή, για όποιον θέλει να το πάει παραπέρα. Ιδού λοιπόν:
Οι άνθρωποι που θα δείτε, συμμετείχαν την περασμένη εβδομάδα σε κάποιο live ακροατήριο. Είτε σε αυτό του Λάκη Λαζόπουλου, είτε σε κάποιο του Κώστα Καραμανλή. Αν μπορείτε, αντιμετωπίστε την πρόκληση και βρείτε ποιοί είναι fan του ενός και ποιοί του άλλου.
Τα δύο φυλλάδια μοιάζουν σαν ετεροθαλή αδέλφια. Το ίδιο DNA, η ίδια φιλοσοφία layout, διαφορετικά εκ πρώτης όψεως μηνύματα.
Προφανώς, αυτό που θέλουν να μας πουν είναι να προσέχουμε τον μοντέρνο κόσμο γιατί είναι πολύ επικίνδυνος. Λίγο να χαλαρώσει κανείς και αμέσως μοιράζεται την πρωτοπορία του με τηγάνια.
Με έναν εξαιρετικό συντονισμό, που θυμίζει χοργραφία σε self-branding τρείς υποψήφιοι ξεπερνούν τα κομματικά όρια και συνεργάζονται για να προσφέρουν ένα ολοκληρωμένο πακέτο προϊόντων στον καταναλωτή.
Η πρώτη προσέγγιση γίνεται με ένα σοκολατάκι Ρεγκούζας… (http://gsus-saved.blogspot.com/2009/09/blog-post_29.html)
Για να καθαρίσουν τα χέρια από τη σοκολάτα που έχει λιώσει, ένα μαντηλάκι Αδωνις… (Twitpic http://bit.ly/4uwM2n)
Και τέλος, ένα τσιγάρο που ανάβει με αναπτήρα Ντόρα (κάνει και επιτάχυνση αποχαρακτηρισμού δασικών περιοχών)!
Το δράμα όσων επεξεργάζονται ηλεκτρονικά τις προεκλογικές αφίσες της Ν.Δ., έχει αρχίσει να εμπίπτει στη συνθήκη της Λωζάννης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εντάξει, κάθε καλλιτέχνης θέλει να αντιμετωπίζει προκλήσεις, αλλά το να αναλαμβάνεις να κάνεις το πρόσωπο ενός μπουνταλά να ελκύει και να εμπνέει εμπιστοσύνη, είναι πέρα από τα ορια της «διόρθωσης». Γίνεται τέχνη.
Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι προεκλογικές συλλήψεις νεαρών τρομοκρατών από κουκουλοφόρους αστυνομικούς. Με μια κίνηση ματ η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ προσφέρει ένα τελευταίο δώρο στους σεναριογράφους επιθεωρήσεων. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το δελτίο τύπου της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας οι αστυνομικοί τουλάχιστον 3 μήνες πριν άρχιζαν να συχνάζουν πέριξ της πλατείας στο Γκάζι μεταμφιεσμένοι σαν άνθρωποι φορώντας σανδάλια και βερμούδες. Μερικοί μάλιστα τόλμησαν να τα συνδυάσουν με T-shirt με την στάμπα του Che. Αμέσως ανυποψίαστοι τρομοκράτες τους έπιασαν φίλους και άρχισαν να κουβεντιάζουν ανταλλάσοντας συνταγές μαγειρικής. Την προσοχή των αστυνομικών τράβηξε όμως ένας νεαρός που επέμενε να συζητά για μαγειρευτά κατσαρόλας μέσα στο κατακαλόκαιρο. Οι αστυνομικοί κατάλαβαν ότι χτύπησαν φλέβα όταν ο ίδιος νεαρός τους εξομολογήθηκε ότι προτιμάει να μαγειρεύει στο γκάζι και όχι σε ηλεκτρική κουζίνα.
Η έκρηξη μιας κατσαρόλας έξω από το διαμέρισμα της υποψήφιας βουλευτού με το ΠΑΣΟΚ κ. Λούκα Κατσέλη λίγες μέρες πριν προβλημάτισε τους αστυνομικούς καθώς πρώτη φορά τους ξανασυμβαίνει κάτι τέτοιο. Ευθύς αμέσως ενημερώθηκε ο υπουργός δημοσίας τάξης Χ. Μαρκογιαννάκης που έδωσε και το πράσινο φως να προχωρήσουν σε συλλήψεις άμεσα καθώς η δημοκοπική κατρακύλα του κυβερνόντος κόμματος αποτελεί ήδη case study σε πανεπιστήμια πολιτικών επιστημών της υφηλίου.
Γνωστή μαγείρισσα που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της ενημέρωσε με δελτίου τύπου ότι από δω και στο εξής θα διαθέτει αντιεκρηκτικές κατσαρόλες και τηγάνια από τα καταστήματα της ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης Νίκος Δενδιας ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να ποινικοποιήσει το κοκκινιστό μοσχαράκι κατσαρόλας.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό από ένα επαρχιώτη επικοινωνιολόγο που αντιγράφει χοντροκομμένα ό,τι τον εντυπωσιάζει. Έτσι, το δεύτερο βράδυ των πυρκαγιών του 2007, κάποιος βαλκανομάνατζερ της επικοινωνίας, θυμάται την εικόνα του Τζόρτζ Μπούς από την 9/11. Βρίσκει λοιπόν ένα μπουφάν (γιατί η ακρίβεια στις λεπτομέρειες της αντιγραφής είναι αυτό που μετράει), το φοράει στον πρωθυπουργό (που όπως πάντα βρίσκεται σε πλήρη αφασία) και τον αμολάει να κάνει ότι ενημερώνεται, ώστε να περισώσει το δημοσκοπικό του προβάδισμα. Η ιδέα βασίζεται στο ότι οι «ιθαγενείς», βλέποντας τον πρωθυπουργό τους με στολή «εργασίας» χωρίς κοστούμι, θα σχηματίσουν την εντύπωση ότι είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Δηλαδή θα νομίσουν ότι πρόκειται για κάποιον που λόγω του εκτάκτου της κατάστασης, δεν διστάζει να λερωθεί παρακάμπτοντας το πρωτόκολλο. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όταν αντιγράφεις πιστά, χωρίς να προσαρμόζεις ο αντικείμενο στις ιδιαίτερες συνθήκες, κινδυνεύεις να το γελοιοποιήσεις. Όπως και έγινε. Το μπουφάν που έμοιαζε απαραίτητο στην Σεπτεμβριάτικη ψύχρα της Νέας Υόρκης, ήταν τελείως παράταιρο στην Αυγουστιάτικη κάψα. Και επιπλέον η εικόνα του Μπούς στα χαλάσματα, ήταν επαρκώς εμβληματική για να μην κάνει κανείς τη σύνδεση. Το αποτέλεσμα; Ο πρωθυπουργός της χώρας να μοιάζει με την Στέλλα Μπεζεντάκου που προσπαθεί να αναπαράγει μια πόζα της Πάρις Χίλτον: Κωμική.
Παραμένει μυστήριο πώς ένας άνθρωπος με παχυδερμική αδιαφορία για όλα, ξαφνικά ένιωσε προσβεβλημένος από το εξώφυλλο του Ελεύθερου Τύπου που έδειχνε την πλάτη του. Μάλλον η «Μενεγακική» ταύτισή του με τις δημοσκοπήσεις (που αποτελούσαν την προσωπική του AGB), τον έκανε να αντιδράσει στο μόνο πράγμα που θεωρούσε αληθινό εχθρό του: Την εικόνα της πραγματικότητας. Αποδεικνύοντας ότι και αυτός, όπως και η κάθε υστερική τηλεπαρουσιάστρια, θεωρεί το photoshop τον μοναδικό του φίλο. Το γεγονός ότι παρενέβη ειδικά σε αυτό το εξώφυλλο και για να τον κατευνάσουν απέλυσαν τον Σπύρο Πολυκανδριώτη, τον art της εφημερίδας αποδεικνύει δύο πράγματα: α) ότι αν επι 5,5 χρόνια, το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι το πώς φαίνεσαι και όχι πώς είσαι, θα καταλήξεις ένας κακομοίρης που ικετεύει να τον πάρουν στα σοβαρά και όλοι θα τον αγνοούν, ότι κι αν λέει – όπως συνέβη με τον Καραμανλή. Και β) ότι αν έχεις εφημερίδα και υπακούς ασυζητητί στον κάθε διαμαρτυρόμενο, «πουλώντας» για εκδούλευση τους ανθρώπους σου, στο τέλος, αναπόφευκτα (και δικαίως) θα το κλείσεις το μαγαζί.
Τελευταία ακούω συνέχεια δεξιούς να παραδέχονται ότι θα ψηφίσουν Συνασπισμό. Οι λόγοι τους δεν είναι ιδεολογικοί. Δεν το γύρισαν ξαφνικά αριστερά, ούτε τους έπεισε ο Τσίπρας και το σακάκι με τα λεπτά πέτα στο περιβόητο ντιμπέιτ. Δεν προσδοκούν καν να αποτελέσουν ακόμα μία συνιστώσα του Σύριζα (έχει άλλωστε τόσες πολλές). Όχι, η πραγματική στροφή στην ψήφο τους οφείλεται σε παλιακά, μικροαστικά συμφέροντα: θέλουν να μπει και πέμπτο κόμμα στη βουλή, ώστε να ανεβεί το ποσοστό που χρειάζεται για να πάρει αυτοδυναμία το ΠΑΣΟΚ! Λένε ανοιχτά, δηλαδή, ότι αφού έχουν ξεγράψει την πρωτιά για το κόμμα τους, τουλάχιστον ας δυσκολευτεί να βγει ο αντίπαλος, να κάνει κυβέρνηση και να τελειώνουμε με την ακυβερνησία 5,5 και βάλε ετών. Θεωρούν, μάλιστα, το σκεπτικό τους ιδιοφυές και ως άλλες αδελφές Μαγγίρα της πολιτικής προτρέπουν κι άλλους να μην ψηφίσουν Νορβηγία, δηλαδή αυτό που πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο κόμμα για τη συγκεκριμένη περίσταση, αλλά π.χ. Μάλτα, από την οποία δεν κινδυνεύουν. Και ερωτώ: πού ήταν αυτοί οι εξυπνάκηδες στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου; Μπροστά σε καμμιά κάλπη ή μήπως ξαπλωμένοι σε μία ξαπλώστρα στη Μύκονο, να δηλώνουν στην κάμερα του Star ότι κάνουν αποχή γιατί όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, δηλαδή λαμόγια;