Ο Γιώργος Σφύριξε: Το επικοινωνιακό χαρακίρι του κ Κατατζαφέρη

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, έσπευσε να ικανοποιήσει τους υπερήλικες συνομωσιολόγους, εγκαταλείποντας τους φυσιολογικούς ψηφοφόρους, που τον είχαν αναδείξει σε κανονικό κόμμa

Η ευκολία με την οποία ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, αυτοπεριορίστηκε από τον ρόλο του Ιησού της original δεξιάς, που καλούσε τον κόσμο και τους βουλευτές της Ν.Δ. να «έλθουν προς αυτόν» σε ρόλο μισαλλόδοξου σκατόγερου που κοιτάζει καχύποπτα τα μεταχειρισμένα Ibiza των καθαριστριών και τα αποκαλεί «σχετικά ακριβά», ίσως περάσει στην ιστορία σαν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη πολιτικού marketing. Πέρα από τις ανθρωπιστικές ή ηθικές διαστάσεις, είναι λάθος, γιατί πρωτίστως δεν εξυπηρετεί τον στόχο του. Που για να το θέσουμε κυνικά, είναι η διεύρυνση ή έστω η διατήρηση της καταναλωτικής βάσης του προϊόντος που πουλάει. Δηλαδή οι ψηφοφόροι.
Και όλα αυτά, ενώ τα τελευταία χρόνια, το ΛΑΟΣ, πήγαινε καλά στον πίνακα των πωλήσεων. Βοήθησε βέβαια και ο εξώφθαλμος επικοινωνιακός κρετινισμός της Νέας Δημοκρατίας που έκανε πολλούς να σκεφτούν ότι άλλο δεξιός και άλλο ηλίθιος. Και αμήχανοι βρήκαν στον πρόεδρο Γιώργο έναν γουστόζικο τύπο που «λέει τα αυτονόητα» και μάλιστα με απλό κατανοητό τρόπο. Ήταν μάλιστα τέτοιο το αδιέξοδό τους, που κατόρθωσαν – έστω και διστακτικά – να παραβλέψουν τη γραφικότητα, το ύφος εξυπνάκια ξερόλα ταξιτζή, τα βλακώδη συνθήματα με τις ομοιοκαταληξίες («τώρα ξέρεις» κοκ), τα βαμμένα κορακί μαλλιά και τα βιντεάκια στο youtube όπου αποκαλούσε τη χούντα «επανάσταση». Κοινώς, ξεπέρασαν τις αναστολές τους και μπήκαν στο νέο μαγαζί. Εντελώς κανονικοί άνθρωποι, άρχισαν να λένε ανοιχτά ότι θα τον ψηφίσουν. Εξάλλου, οι εκπρόσωποί του συμμετείχαν σαν ίσοι, σε όλα τα πάνελ με κύρος και έπιπλέον έφερναν νούμερα. Η Ευγενία Μανωλίδου με τον Αδωνι έγιναν το «Βασιλικό Ζεύγος» στον κόσμο της μεσημεριανάδικης κατινιάς. Δεν ήταν πιά ακροδεξιοί, αλλά απλώς σελέμπριτι. Ο γάμος τους μάλιστα, έφερε τον μέσο μικροαστό στον παράδεισό του, αφού συνδίασε Ορθοδοξία, Καρατζαφέρη, Φαίη Σκορδά, Πατριωτισμό, κάμερες του Star και κομμώσεις θείτσας χουντικού ρυθμού στο ίδιο μέρος. Το μήνυμα ήταν διάχυτο παντού: «Ρε, τελικά δεν είναι τόσο κακό να είσαι ΛΑΟΣ».
Εν τω μεταξύ, οι ελάχιστες διαρροές από προδομένους σκληροπηρυνικούς, προς την «Χρυσή Αυγή» (η οποία καθόλου συμπτωματικά ξαναμπήκε στο χάρτη), ήταν όχι μόνο φυσιολογικές αλλά επιβεβαιώναν και την επιτυχία. Όπως ο σκληροπηρυνικός fan ενός Hip-Hop συγκροτήματος, αισθάνεται προδομένος όταν βλέπει τους πρώην «δικούς του» να τραγουδούν στο Rex, έτσι και ο «Χρυσαυγίτης» εγκατέλειπε το ΛΑΟΣ, βλέποντάς το να «φλωρίζει». Με άλλα λόγια, το κόμμα μετατρέποταν στο όνειρο κάθε marketing manager: Είχε αρχίσει να γίνεται trendy.
Και τότε, όπως ήταν αναμενόμενο, το απέναντι μαγαζί, έκανε ανακαίνιση. Νέος ιδιοκτήτης, καθαρότερα ποτά και νέος D.J., που αντί για «Ζουζούνια» παίζει κανονικά τραγούδια. Είναι η στιγμή που ο κάθε σοβαρός μαγαζάτορας, πρέπει να κρατήσει τον κόσμο που έχει έρθει στο μαγαζί του και το έχει κάνει επιτυχία. Γιατί, απέναντί σε Παυλόπουλος και Αντώναρους, ακόμα και μια καντίνα μοιάζει με το Rock and Roll. Αλλά στον κανονικό ανταγωνισμό, δείχνεις τι μπάλα παίζεις πραγματικά. Ο πρόεδρος Γιώργος το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να εκμεταλλευτεί τη δυναμική που έχει αποκτήσει και να δείξει στους φρέσκους πελάτες του ότι δεν είναι απλώς ένα cult σκυλάδικο που λίγο για χαβαλέ, λίγο για σπάσιμο, έκανε μια σύντομη επιτυχία. Οτι δεν είναι Κατέλης αλλά Νικος Βέρτης.
Και εκείνος ακριβώς αυτή την κρίσιμη στιγμή, μέσα σε τρείς μέρες κάνει ισάριθμες κινήσεις αυτοκτονίας. Τρία φάουλ, τόσο γελοία που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι τελικά ο μόνος λόγος της επιτυχίας του ήταν η τύχη και η συγκυρία.
Πρώτον: Την στήνει έξω από το περιστύλιο και περιμένει τον Σαμαρά σα να είναι η Μάρω Λύτρα που τη στήνει κάτω από το σπίτι του Καραφώτη. Οι πελάτες, παίρνουν το μήνυμα ότι το νέο μαγαζί που επέλεξαν, υπερβαίνοντας τις αστικές νεοδημοκρατικές τους αναστολές και την «απεταξάμην την λαϊκουριά» φιλοσοφία τους, δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτό που εγκατέλειψαν. Και επιπλέον το αφεντικό του αντί για μάγκας όπως νόμιζαν, είναι στην πραγματικότητα μια παρατημένη γκόμενα.
Δεύτερον: Σε μια πρωτοφανή επίδειξη πολιτικού αυτισμού και μπακαλίστικης μικροαπατεωνιάς προτείνει (στα σοβαρά!) εκλογές τον Μάρτιο. Την ώρα που ακόμα και ο πιο ακραίος αντιπασόκος θέλει λίγο να ηρεμήσει, εκείνος θέλει να συνεχίσει για άλλους τέσσερις μήνες το μπάχαλο, εν μέσω επιτηρήσεων, κρίσης και με τον βασικό στρατό (τη Νέα Δημοκρατία) σε περίοδο ανασυγκρότησης. Το επιχείρημα ότι «ο ΛΑΟΣ βάζει το εθνικό συμφέρον πάνω από τα κομματικά του ωφέλη» πάει αδιάβαστο. Και ταυτόχρονα θυμίζει τον ενοχλητικό ταβλαδόρο του καφενείου, που αφού έχει χάσει, επιμένει να έρχεται στο τραπέζι σου κουνώντας το τάβλι και να σε πρήζει για μια ρεβάνς, φωνάζοντας συνέχεια «διπλά ή τίποτα». Ασε που κοπανάει και τα πούλια πολύ δυνατά.
Και τρίτον: Καταφεύγει σαν δαρμένο κουτάβι στην αγκαλιά του πιο αποκρουστικού κομματιού της πελατείας του. Στον περιθωριακό, μισαλλόδοξο, loser γεροξούρα, που ζει με τις θεωρίες συνομωσίας και νοσταλγεί τη χούντα. Ταυτίζεται με αυτές τις κατώτερες μορφές ζωής που κάθονται όλη μέρα στο παράθυρο και κοιτάζουν με μίσος το αυτοκίνητο του γείτονα, που κουτσομπολεύουν με τον περιπτερά και τηλεφωνούν στα κανάλια για να βρίσουν και να το κλείσουν. Γιατί σε αυτούς απευθύνεται όταν κοιτάζει σαν κατίνα το αυτοκίνητο της καθαρίστριας και σχολιάζει «μωρέ κοίτα μεγαλεία η αυτή… Πώς μπορεί μια καθαρίστρια να έχει αυτοκίνητο. Ολοι γίναμε ίσα κι όμοια, τίποτα δεν έμεινε όρθιο πια». Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Μικροαστέ βλάχε, αν νιώθεις αποτυχημένος επειδή ακόμα και μια καθαρίστρια έχει καλύτερο αυτοκίνητο από εσένα, εγώ είμαι εδώ να σε παρηγορήσω και να σου δώσω στέγη». Νομιμοποιεί δηλαδή τον φθόνο του ανώνυμου καθημερινού μαλάκα. Χωρίς να του υπόσχεται βελτίωση της δικής του θλιβερής ζωής, αλλά οπλίζοντάς τον με ακόμα περισσότερο μίσος για τις ζωές των άλλων. Δηλαδή παίζοντας κατενάτσιο με άμυνα το αρχέγονο DNA της ακροδεξιάς λαϊκούρας.
Και το χειρότερο είναι ότι δεν το κάνει με κίνητρο την επιστροφή στην original ιδεολογία του. Αυτό θα ήταν κατανοητό. Αλλά από τη στιγμή που όσο το μαγαζί ανέβαινε, η original ιδεολογία είχε γίνει «γαργάρα» για να μην τρομάξει τους νέους πελάτες, είναι προφανές ότι η στροφή αποτελεί μια στρατηγική επιλογή. Μόνο που αυτο ακριβώς είναι που τον κάνει πανανθρώπινο σύμβολο της πιο εκκωφαντικής εμπορικής αυτοκτονίας στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Γιατί όταν οχυρώνεσαι υπαναχωρόντας, στην ηλιθιότητα που χαρακτηρίζει τους πελάτες «σιγουράκια» σου, κάνεις όλους τους νορμάλ ανθρώπους που σε προτίμησαν, να ντρέπονται που ανήκουν στο «κλάμπ» σου. Νόμιζαν ότι διασκέδαζαν στο νέο «Villa Mercedes» και ξαφνικά τους θύμισες ότι βρίσκονται στο Μπουρνάζι. Είναι σα να έχεις φτύσει αίμα για να κάνεις τους καταναλωτές να ξεχάσουν ότι τα αθλητικά παπούτσια που πουλάς φτιάχνονται από ανήλικα παιδιά στη Μαλαισία και ξαφνικά να βγάζεις μια διαφήμιση που τα δείχνει να ματώνουν τα δάχτυλά τους για να κερδίσεις την υποστήριξη των σαδιστών. Μόνο που κανείς, ποτέ δεν διασώθηκε, κολακεύοντας τα κατώτερα ένστικτα των ηλιθίων. Αντιθέτως. Ναυάγησε. Αφήνοντας μάλιστα πίσω του, την ανάμνηση του απλού γραφικού κακομοίρη.