Επιτέλους, η υπεράσπιση του άλλου «βρωμικοπώλη, αυτού που δεν βάζει sauce γιατί «Αλλοιώνει τη γεύση ρε φίλε»
Η δομική, η υπαρξιακή, η θεμελιακή διαφορά ανάμεσα στους δύο «βρωμικοπώλες» , φαίνεται από το πρώτο δευτερόπλεπτο. Αρκεί να δεις τους πάγκους τους. Ο ένας, πίσω από το ασκητικό καροτσάκι, κάτω από μια λάμπα γρι-γρι, με τα απολύτως απαραίτητα, ενημερώνει με ακρίβεια για το περιεχόμενο του προϊόντος του: «Λουκάνικο – Λάχανο – Κρότο» Τέλος. Ενω καλεί τους πιστούς να έρθουν, προς αυτόν, με ένα καμουφλαρισμένο «ψιτ-ψιτ» (θέλει προσοχή να το ακούσεις) και ένα μονότονο «παιδιάαααα» στο τέλος.
Δίπλα του, πίσω από ένα πάγκο-υπερπαραγωγή με ό,τι πρόσθετο μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους, με βοηθό που γυρίζει στωϊκά τα λουκάνικα στα κάρβουνα, με έξι λάμπες και στην κορυφή μεγαλόπνοη επιγραφή «ο Γιατρός της Πείνας, η εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία ζωής. Προωθεί το προϊόν του με φράσεις πολιτικού marketing και προφανούς υπερβολής, όπως «ομορφαίνει, δεν παχαίνει» ή «Γκολ στην πείνα βάζω παιδιά».
Όπως είναι αναμενόμενο, ο «Ομορφάντρας » τράβηξε επάνω του τους πελάτες και τα φώτα της δημοσιότητας. Λογικό. Είναι εύκολα προσαρμόσιμος στις ανάγκες τις «αγοράς», καλοπιάνει τον πελάτη και φυσικά του δίνει ό,τι ζητήσει. Δεν έχει άποψη γιατί σκοπός του είναι να πουλήσει όσα περισσότερα μπορεί. Ο «ομορφάντρας» ακολουθεί τη φαμφαρόνικη συνθηματολογία ενός «κόμματος εξουσίας». Είναι το αντίστοιχο του «λεφτά υπάρχουν» στο «βρώμικο».
Όμως τώρα που περνάει η πρώτη εντύπωση, ήρθε η ώρα να κερδίσει την αναγνώριση που του αναλογεί και ο «άλλος». Ο «Αλλοιωνει τη γευση ρε φιλε» (προφέρεται «Αλιωνειτγευσρεφλε»). Ο αυθεντικός θεματοφύλακας της «βρωμικοσύνης». Που δεν θα συμβιβαστεί για να ικανοποιήσει τον κάθε τυχαίο πελάτη. Γιατί απευθύνεται σε λίγους εκλεκτούς που αγάπησαν το λουκάνικο για την ορθόδοξη γεύση του. Ένας πραγματικός ελιτιστής. Ένας δογματικός. Που στέκεται απέναντι στον ανταγωνιστή του όπως η Παπαρήγα απέναντι στα αστικά κόμματα. Όπως μια μονή παλαιοημερολογητών απέναντι στο Βατοπέδι.
Ίσως είναι και ο τρόπος που προφέρει το «Αλιωνειτγευσρεφλε». Αυτό τον κάνει να ξεχωρίζει από έναν άλλο που απλώς βαριέται. Με υπόγεια αγανάκτηση, μάλλον επειδή αναγκάζεται να επαναλάβει για άλλη μια φορά το προφανές. Και με τα μάτια ελαφρά γουρλωμένα πίσω από τα στρογγυλά γυαλιά του διανοούμενου, γιατί ετοιμάζεται να υποστεί για άλλη μια φορά την δοκιμασία της απόρριψης. Εξαιτίας των «καθαρών» αντι-sauce ιδεών του.
Ενώ λοιπόν ο πληρθωρικός «βρωμικοπώλης» ετοιμάζεται να βάλει «την μάνα του και τον πατέρα του στο προϊόν του», η κάμερα πιάνει για απειροελάχιστο χρόνο τον τρομαγμένο ασκητή με το σκουφάκι, που μόλις εξήγησε γιατί δεν βάζει καμμιά sauce, να κοιτάζει ανήσυχος δίπλα πριν επιστρέψει ξανά στο μάντρα «λουκάνικο-λάχανο-καρότο, παιδιά». Μπορεί να κοιτάζει ψιλοενοχλημένος τον άλλον δίπλα, που ετοιμάζεται να καλοπιάσει τον πελάτη που εκείνος απογοήτευσε. Ή πάλι, μπορεί να κοιτάζει με τρόμο το μέλλον να έρχεται ισοπεδωτκά προς το μέρος του για να εξαφανίσει και εκείνον και την εμμονή του. Όπως σε κάθε σύγχρονο ζηλωτή.
Υστερα από χιλιάδες συσκέψεις. Άπειρες προσπάθειες. Εκατομμύρια εργατοώρες και εκατοντάδες εξειδικευμένους προγραμματιστές, έγινε πραγματικότητα η επανάσταση των social media. Που (επιβεβαιώνοντας το νόμο του χάους), σημαίνει ότι πλέον οι 23.074 συνάνθρωποί μας που παρακολουθούν στο Twitter τη Βίκυ Καγιά να εξωτερικεύει τις σκέψεις της, έχουν τη δυνατότητα να τοποθετηθούν στο εξής ερώτημα που έθεσε δημόσια ένα πρωί του Αυγούστου (την περασμένη Δευτέρα, συγκεκριμένα): «Σκέφτομαι εδώ και μέρες να κόψω τα μαλλιά μου…Εσείς τι λέτε;»
Ναι, πρόκειται για την περίφημη «δύναμη των Social Media», που αλλάζουν για πάντα την εικόνα του κόσμου – προφανώς μαζί με τα μαλλιά της Βίκυς Καγιά. Το αιώνιο υπαρξιακό ερώτημα της κάθε γυναίκας σχετικά με την κόμμωσή της, με την τεράστια δύναμη της ηλεκτρονικής εποχής, έπαψε να γίνεται κατ’ ιδίαν με πρόθυμους κομμωτές και συζύγους που βαριούνται θανάσιμα μεν, αλλά προσπαθούν να δείξουν ενδιαφέρον δε. Τώρα διατυπώνεται δημόσια και ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του. Και να βοηθήσει το αναποφάσιστο top model να αποφασίσει!
Και πράγματι: Το εντυπωσιακό είναι ότι η ερώτηση δεν έπεσε στο κενό, όπως θα περίμενε κανείς. Αντίθετα, υπήρξαν κάποιοι, που μόλις διάβασαν το μήνυμα (στον υπολογιστή ή στο κινητό τους), έσπευσαν να χρησιμοποιήσουν την τεράστια δύναμη παρέμβασης και αφύσικης οικειότητας που τους δίνει η νέα τεχνολογία, η 3G σύνδεση και η κοινωνία της πληροφορίας γενικότερα και απάντησαν. Κάποιοι περιορίστηκαν σε απλές τοποθετήσεις του είδους «μην το κάνεις!» ή «σαν το κοντό μαλλί δεν έχει». Κάποιοι ακόμα πιο ενθουσιώδεις, πρότειναν μέχρι και χρώμα ενώ κάποιες άλλες έδωσαν έναν πιο προσωπικό τόνο αναφέροντας πόσο πολύ μετάνοιωσαν όταν κι εκείνες έκαναν το ίδιο.
Μόνο ένας όμως τόλμησε να προχωρήσει το θέμα σε βάθος. Ο Νίκος Χατζηνικολάου! Ο άνκορμαν του κεντρικού δελτίου του Alter, εκτιμώντας πόσο σημαντικό θέμα έθιξε η Βίκυ Καγιά, αισθάνθηκε την ανάγκη να διακόψει ό,τι έκανε, να πιάσει το i-phone του και να πληκτρολογήσει δημόσια μια φράση που περιέχει σε σοφά μελετημένη δοσολογία, τα αποστάγματα ζωής ενός ώριμου άντρα: «Να κάνεις ότι σκέφτεσαι,αν το σκέφτεται κι εκείνος. Εγώ θεωρώ τα μαλλιά της Κρίστης…δικά μου, αν σου λέει κάτι!».
Ω ναι! Ο άνθρωπος που κουνάει on air το δάχτυλο σε υπουργούς, που ρωτούσε το Γιώργο Τράγκα τη γνώμη του για την οικονομία, δεν διστάζει να παρέμβει στο θέμα «Τρίχες της Καγιά», δίνοντάς του μία νέα διάσταση: Συμβουλεύοντάς την δηλαδή να προχωρήσει μόνο αν έχει την κρίσιμη συναίνεση του συντρόφου της. Και για να δώσει έμφαση στο πόσο σημαντική θεωρεί τη γνώμη του συζύγου για τα μαλλιά της γυναίκας του, αποφασίζει να αποκαλύψει και μια μικρή προσωπική λεπτομέρεια της ιδιωτικής του ζωής στους 13.587 ανθρώπους που τον ακολουθούν στο Twitter: Δηλώνοντας ότι πέρα από αυτά που βρίσκονται στο κρανίο του, θεωρεί δικά του μαλλιά και αυτά που βρίσκονται στο κρανίο της συζύγου του!
Η παρέμβαση-απάντηση του Νίκου Χατζηνικολάου, έχει πολύπλευρες ερμηνείες: Κατ’ αρχάς αποκαλύπτει την ανθρώπινη πλευρά ενός επώνυμου που θέλει επιτέλους να αφήσει το «εγώ» του, να σπάσει τα όρια της σοβαροφάνειας και να ξεχυθεί ελεύθερο στο διαδίκτυο, αποκαλύπτοντας τα πάθη του. Θέτει επίσης το τεράστιο θέμα της συζυγικής τριχοφυΐας, που ενδεχομένως να απασχολήσει κι έγκριτους νομικούς στο μέλλον. Κυρίως όμως δείχνει την τεράστια δύναμη των social media να αποκαλύπτουν την αλήθεια, με ένα αδιαμφισβήτητο τρόπο: Βάζοντας τον καθένα σε πειρασμο να αυτοεκτεθεί μόνος του, αφού πλέον μπορεί να το κάνει. Άλλωστε, όταν έχεις πλέον εθιστεί στην επαρχιακή αισθητική της οικειότητας που επιβάλλει ένα «Hello» ή ένα «ΟΚ», αναπόφευκτα θα την μεταφέρεις σε κάθε δημόσια έκφρασή σου.
ΥΓ.: Προφανώς το «ότι» στη φράση του Νίκου Χατζηνικολάου «Να κάνεις ότι σκέφτεσαι…» είναι εκ παραδρομής ειδικό (δηλαδή χωρίς κόμμα), αφού αν είχε γραφτεί επίτηδες θα ήταν σα να έλεγε στο μοντέλο «Να κάνεις σα να σκέφτεσαι…» πράγμα που δεν ταιριάζει ούτε με την αγωγή, ούτε με τις προθέσεις του κ. Χατζηνικολάου. Ο οποίος προφανώς ήθελε να γράψει «να κάνεις ό,τι σκέφτεσαι…» με κόμμα στο «ό,τι» που σημαίνει «να κάνεις ο,τιδήποτε σκέφτεσαι…». Μάλλον όμως λόγω της επείγουσσας εσωτερικής ανάγκης να απαντήσει άμεσα, του διέφυγε.
Η πρώτη συνάντηση μετά τις διακοπές του καλοκαιριού, ανάμεσα σε διαδηλωτές και ΜΑΤ, έχει κάτι που θυμίζει πρώτη μέρα επιστροφής στο σχολείο: Γνωστές κινήσεις, ξανά στοίχιση σε σειρές στο προαύλιο και επανάληψη της ίδιας ρουτίνας. Με συγχρονισμό χορογραφίας, κοινό βηματισμό που θυμίζει παρέλαση και τις κόκκινες πανομοιότυπες σημαίες επ’ ώμου, η ομάδα του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου δείχνει άψογο συντονισμό σαν να έχει προπονηθεί σκληρά για μια πολύ δύσκολη και απαιτητική σεζόν. Και που μέσα σε ελάχιστο χρόνο από την ψήφιση του νομοσχεδίου, ήταν έτοιμη να μας δώσει μερικές σκηνές «προσεχώς»
Κι όμως, το επάνω είναι original και βρίσκεται ΕΔΩ
ΥΓ.: Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από όσους βασανίστηκαν, διώχθηκαν και υπέφεραν την περίοδο της πραγματικής Χούντας. Αν ο σαρκασμός μου τους προσβάλλει, δεν είμαι εγώ αυτός που ξεκίνησε τις άνισες και ανίερες αντιστοιχίσεις.
Η απλή πληροφορία και η αλήθεια, διαφέρουν όπως ακριβώς διαφέρει το να έχεις το τηλέφωνο π.χ. της Κατερινας Στικούδη, από το να βγείς στην πραγµατικότητα µε την Κατερίνα Στικούδη. Το πρώτο, µπορεί να το µάθει ο καθένας από σπόντα. Το δεύτερο απαιτεί προσωπική προσπάθεια. Και δεδοµένου ότι στο σύγχρονο rain forest των κουτσοµπολιών, δεν υπάρχει χρόνος για προσωπική προσπάθεια, δεδοµένου ότι οι πληροφορίες είναι δυσανάλογα πολλές, τόσο µαθαίνεις να εµπιστεύεσαι την τυχαία διακινούµενη ενηµέρωση. Μόνο που ενώ παλιότερα κάποιοι ήταν επιφορτισµένοι µε την υποχρέωση να ανακαλύψουν και να διασταυρώσουν την πληροφορία πριν την πουλήσουν (ονοµάζοταν «δηµοσιογράφοι»), πλέον ο καθένας µπορεί να την διακινήσει µε ένα κουµπί προώθησης ως αλήθεια. Και δωρεάν. Συνεπώς ο καθένας βρίσκεται ανα πάσα στιγµή µπροστά σε ένα απολύτως προσωπικό πάζλ που αποκαλεί «πραγµατικότητα». Και το οποίο είναι µοναδικό αφού αποτελείται από έναν εξίσου µοναδικό συνδιασµό «πηγών» που αναµεταδίδουν από τις δικές τους «πηγές», κοκ. Με άλλα λόγια, ο καθένας έχει την δική του εικονική πραγµατικότητα µε την οποία διαµορφώνει απόψεις και εν ονόµατι της οποίας συγκρούεται. Το χειρότερο όµως είναι ότι µετά από λίγο, ο καθένας, όντας εθισµένος σε αυτή την ιδιωτική (και βολική) πραγµατικότητα, δεν έχει κανένα λόγο να ενδιαφερθεί ενδιαφέρεται για την αντικειµενική αλήθεια. Αν δηλαδή κάποια στιγµή αποκαλυφθεί µια αλήθεια που διαψεύδει τις βεβαιότητες ενός µεγάλου αριθµού ανθρώπων, (π.χ. ότι στο δωµάτιο του Ντοµινίκ Στρος Κάν συνέβη κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ξέρουµε µέσω internet ότι συνέβη), θα προτιµήσουν να αλλάξουν βεβαιότητες ή να αγνοήσουν αυτό που τους τις αλλάζει; ∆ηλαδή θα ψάξουν να βρουν την πραγµατική Κατερίνα Στικούδη ή απλώς θα βάλουν δίπλα στο ψεύτικο τηλέφωνο το όνοµά της, αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα το χρησιµοποιήσουν ποτέ;
Αν ισχύει αυτό που λένε, ότι την στιγμή που κάποιος νιαώθει ισχυρός, φαίνεται ο πραγματικός του εαυτός, τότε αποδεικνύεται, ότι όλα αυτά τα «σκάσε», τα «από πού τα πήρες ρε» και τα «αφού διαφωνείς με εμένα μή μιλάς γιατί έρχεται η ώρα σου» που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να εμφανίζονται συστηματικά κάτω από γνώμες στο διαδίκτυο, δεν είναι αποτελέσματα εν θερμώ αντίδρασης, αλλά προδίδουν τη νέα ηθική. Και έτσι εξηγείται και αυτή η παράξενη συγκατοίκηση στο Σύνταγμα, ανάμεσα στην ευρύτερη αριστερά και στην σκοτεινή «Αυριανιστική» πτέρυγα των Νεάτερνταλ: Ονειρεύονται το ίδιο πράγμα. Με τη μόνη διαφορά ότι το κίνητρο των μεν, είναι μια βαθιά ψυχική ανάγκη να δικαιώσουν επιτέλους τον Τσε Γκεβάρα που ζει παγιδευμένος μέσα τους ενώ των δε, είναι να χρησιμοποιήσουν τους εξοργισμένους τρογλωδύτες τους για να διαγραφούν μέσα στην αναμπομπούλα, χρέη ύψους 500 εκατομυρίων προς τις τράπεζες.
Ο συνδιασμός Πομπώδους Μεγαλοϊδεατικής Ρητορείας με το ζεστό ρευστό, υπήρξε ανέκαθεν γοητευτικός ειδικά για ένα λαό που προσπαθεί να λυσει την δυσκολότερη εξίσωση στην παγκόσμια ιστορία των μαθηματικών – γνωστή και ως «εξίσωση του σώγαμπρου»: Πώς θα έχει και την Εθνική Υπερηφάνεια ολόκληρη και και τις γεμμάτες καφετέριες με τους διορισμένους αργόσχολους χορτάτες. Πώς δηλαδή θα διατηρείται στην κορυφή χωρίς να εργάζεται ή να παράγει τίποτα. Και κατά συνέπεια, πώς θα κάνει πράξη το εθνικό χόμπυ της Τζάμπα Μαγκιάς. Δηλαδή της μαγκιάς και της κιμπαριάς με λεφτά άλλων. Προφανώς στα αντανακλαστικά αυτής της «τζάμπα μαγκιάς», επενδύει κάποια Αριστερή Πρωτοβουλία, επανακυκλοφορώντας την αφίσα του Ανδρέα Παπανδρέου να δηλώνει ότι «Η Ελλάδα Ανήκει στους Έλληνες». Μια επικοινωνιακή κίνηση αντάξια κατίνας της γειτονιάς που «τα λέει στη νύφη για να τα ακούει η πεθερά» – δηλαδή ο Γιώργος και οι άλλοι του «αβαθούς ΠΑΣΟΚ»
Κακό timing. Ειδικά την δεδομένη στιγμή, που σιγά-σιγά αρχίζουν όλοι να αντιλαμβάνονται το πλιάτσικο της μεταπολίτευσης, να θυμίσεις τον άνθρωπο που βροντοφώναζε «Τσοβόλα δώστα Όλα» (αφού είχε πει τις παρόλες του περι ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας) σε ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να «τα παρουν όλα» (αφού είχαν ακούσει για τα προσχήματα τις παρόλες περι ανεξαρτησίας και περηφάνειας) δεν είναι και η πιο έξυπνη κίνηση. Ελπίζει βεβαια, ότι μέσα στη γενική βαβούρα, κάποιο πολιτικό κέρδος θα αποκομίσει. Στο κάτω-κάτω, ολόκληρες καριέρες έχουν στηθεί, ερεθίζοντας τη νοσταλγία του πρώην πρασινοφρουρού κρατικοδίαιτου Πασόκου. Καριέρες που πουλάνε σοσιαλισμό και εθνομαγκιά με δανεικά.
Εξάλλου, αν κοιτάξει κανείς την καριέρα του κ Παναγιωτακόπουλου, που με υπερηφάνεια «υπογάφει» την έμπνευση να ξεθαφτεί η αφίσα και η ρητορική της, εξηγούνται πολλά. Πρόκειται τον τυπικό επαγγελματία της πολιτικής. Από αυτούς που πέρασαν τη ζωή τους παρασιτώντας επιδοτούμενοι από το κράτος και εμπορευόμενοι το «τίποτα». Από τα 24 του χρόνια, εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ πέρασε από διάφορες κομματικές θέσεις και δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα εκτός κομματικού περιβάλλοντος (Το βιογραφικό του εδώ) Όμως ένας ανθρωπος που ζει μέσα σε κομματική γυάλα, δεν γίνεται να δει τα πράματα αλλιώς. Επικαλείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί αυτό έμαθε να κάνει μια ζωή και αυτό θα συνεχίσει να κάνει. Πιστός κι αυτός στο πνεύμα της τζάμπα μαγκιάς, αντιλαμβάνεται ότι αν ο κόσμος δεν ταιριάζει με αυτό που βολεύει τον ίδιο, οφείλει ο κόσμος να αλλάξει γιατί έχει πάρει λάθος πορεία. Ναι, είναι ο ίδιος που έγλυφε Κουρήδες και «Αυριανές» την εποχή της παντοδυναμίας τους, που υποκλίθηκε και έδωσε τα διαπιστευτήρια και τα σέβη του μπροστά στη Δήμητρα Λιάνη (και στους αστρολόγους της). Αυτός τώρα μιλάει (μέσω άλλων) για εθνική υπερηφάνεια. παριστάνοντας τον ασυμβίβαστο.
Όμως στην πραγματικότητα δείχνει ότι όταν χρησιμοποιείς έναν μύθο άλλης εποχής εκτός τόπου και χρόνου, απλώς τον εκθέτεις. Εκθέτεις τον Ανδρέα Παπανδρέου όταν τον επικαλείσαι πάνω στη στιγμή που πληρώνουμε τις συνέπειες όλων αυτών των «ντοπαρισμένων» νεοελληνικών «Εγώ» που κολάκεψε και εξέθρεψε. Και δεν διαφέρεις σε τίποτα από τους ακροδεξιούς που επικαλούνται τον Κολοκοτρώνη π.χ. όταν θέλουν να αποκομίσουν κέρδος από ψικο-κρετίνους εθνόκαυλους, που είναι επιρρεπείς στα εθνοπατριωτικά συγκινητικά λογύδρια. Δηλαδή, για άλλη μια φορά, ο ορισμός του Τζάμπα Μάγκα.
